* * * (na lekko słonecznym peronie…)
Autor: Wichroduch
na lekko słonecznym peronie
zasyczały koła
niewidzialnej lokomotywy
gołębie nastroszyły skrzydła
tylko w świątyniach
nie reklamują
niedzielnych kursów językowych
jeszcze
- * * * (a to wszystko umieranie jest miodowe...)
- * * * (akustyka ptasiego śpiewu...)
- * * * (biorę ostrożnie...)
- * * * (całuję uliczki...)
- * * * (chciałabym...)
- * * * (dojrzewając...)
- * * * (drżę...)
- * * * (dzieci na podwórku...)
- * * * (forsycje kwitną w porannym chłodzie...)
- * * * (gdy wszystko do obłędu...)
- * * * (idziemy spać...)
- * * * (idę...)
- * * * (jabłko...)
- * * * (jak niewielu potrzeba kamieni...)
- * * * (jest jeden teatr...)
- * * * (kot...)
- * * * (latarnie jak wielkie pomarańcze...)
- * * * (na lekko słonecznym peronie...)
- * * * (napięty wzrok lokomotywy...)
- * * * (naucz mnie tonąć w głębinach twoich oczu...)
- * * * (pod ciężarem granatu parasola...)
- * * * (powietrze pachnie kwiatami...)
- * * * (rozwijam sieć zamyślenia...)
- * * * (schowam w szkatułce...)
- * * * (sfrunąć między szepty listków...)
- * * * (siedzimy w rzędach...)
- * * * (skrzydła ptaków zaszumiały wysoko...)
- * * * (smakując znowu z gwiazd srebrnych pucharów...)
- * * * (smutku topniejącego sopla...)
- * * * (stare kwitnące kasztany...)
- * * * (tamtędy nie przechodził nikt...)
- * * * (to wypatrywanie gwiazdy...)
- * * * (twarz góry...)
- * * * (twoje serce chwieje się...)
- * * * (u babci, u dziadka zegar bije raźnie...)
- * * * (w twoich oczach wieje wiatr...)
- * * * (welon ptasiej pięciolinii...)
- * * * (wracam w wiersz jak w pierwsze...)
- * * * (zanim zadzwonisz...)
- * * * (zdążę jeszcze...)
Wiersze Wichroducha
- Opus Dei
- Ten kurewski kurpiowski świat
- Muzyka, która nie powinna istnieć
- Czy buddyzm jest religią?
- Płyty, do których wracam najczęściej
- Jesień, bracie
- wniebowstępywanie
- Próba opisu
- to był ciepły dzień
- Poezya Shpyevana
- malgo o Płyty, do których wracam najczęściej
- mc o Lama Ole w kinie Kijów
- POlek o Płyty, do których wracam najczęściej
- jo o Lama Ole w kinie Kijów
- mkluczka o Muzyka, która nie powinna istnieć
- 02 użytkowników online
- powered by WassUp
Powiedziano:
Rozpostarta płachta nieba
— Jacek Kleyff, Rozpostarta płachta nieba
Zawsze daje to co trzeba,
Przez tę płachtę
Pod sam kręgosłup
Prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań,
Zwykle trafiam w to, co czuję,
Jeśli mniej premedytuję,
Jeśli mniej kalkuluję…
Ostatnio dodane:
Możesz zacząć od tego:
Najnowsze komentarze:
Obecni goście:
© Copyright by Apolinary POlek 1999-2008. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Silnik: WordPress. Theme: Wordpress Themes. Spolszczenie: Adam Klimowski. Walidator XHTML.
Zostaw komentarz