Kiedy jednak pieśni z tych albumów brzmią w alternatywnych, czasem w zupełnie odmiennych wersjach, które z wydanymi do tej pory łączy wyłącznie harmonia, ogólny zarys melodii i słowa (też zazwyczaj zmodyfikowane), betonowa powłoka kruszy się i wychodzi spod niej pieśń równie wspaniała, a na nowo ożywiona. Przykład?

Most of the Time z Tell Tale Signs: (fragment)
[audio:mostofthetime-bootleg.mp3]
…i z płyty Oh Mercy: (też fragment)
[audio:mostofthetime-ohmercy.mp3]

W ostatnim dwudziestoleciu nie było u Dylana zbyt wielu brzmieniowych “zwrotów akcji”, dlatego Tell Tale Signs są wyjątkowo, jak na składankę, spójne. Tym bardziej nie pasują mi w niej nagrania koncertowe – niewiele różniące się od wersji studyjnych, a jakościowo gorsze. Za to utwory napisane specjalnie na potrzeby filmów lub zamieszczone na płytach innych artystów to prawdziwe perły. Szczególnie powala atmosferą i ciężarem słów zamykająca album pieśń ‘Cross the Green Mountain.

Album ukazał się w wersji jedno i dwupłytowej. Różnica w cenie niewielka. Obie płyty to wspaniałe albumy same w sobie, również jako nowość, nawet jeśli słuchacz – tak jak ja – zna doskonale większość nagranych na nim piosenek. Wraz z drugą płytą otrzymujemy 60-stronicową książeczkę, gdzie prócz krótkich omówień poszczególnych nagrań znajduje się opracowanie historii Dylanowych bootlegów.

Żeby ściągnąć piosenkę, trzeba się zarejestrować. Ale warto, bo na zarejestrowanych fanów Dylana czeka mnóstwo zabawy przy korzystaniu z nowych bajerów i wodotrysków na witrynie!

Dylan w swoich tekstach nie postarzał się ani trochę. Emanuje z nich ta sama świeżość, co z czasów Hard Rain A-Gonna Fall, a poczucie humoru i energia takiego The Levee’s Gonna Brake, którego tłumaczenie właśnie szlifuję, nie ustępuje staremu dobremu Talkin’ World War Three Blues.

Słowem – nie mam już żadnych uwag co do koncertu. Był wspaniały i odszczekuję wszystkie narzekania: hau! hau!

Dodam jeszcze, że znacznie bliższe atmosferze i brzmienia koncertu są wspomniane przeze mnie płyty niż krążący po sieci bootleg. Bootleg, którego średnia jakość odebrała mi nieodwracalnie część wspomnień.

Sześciu ubranych na czarno facetów w kapeluszach, żadnego przywitania, żadnych zapowiedzi, żadnych większych emocji widocznych na scenie, żadnej dynamiki w zachowaniu muzyków. No, może jedynie basista próbował czasem dobrze się bawić, ale gdy zakręcił w pewnym momencie kontrabasem, uspokoił go inny członek zespołu.

Dylan narzekał raz w wywiadzie, że ludzie przychodzą tylko zobaczyć legendę i słuchać piosenek sprzed 30 lat, a nie interesuje ich to, co tworzy tu i teraz. Cóż – jego obecne dokonania ustępują niestety tym najlepszym, trudno zresztą by mu było doścignąć co najmniej kilkanaście dawnych pieśni, które stały się klasyką folku i rocka. Na pewno nie dokona tego w najbliższym czasie za pomocą bluesa, który jest muzyką na całe życie. Nie da się być wirtuozem tego gatunku ad hoc… Na razie najnowszy album, Modern Times wydaje mi sie ciekawszy od poprzedniego, jednego z najgorszych, tylko dzięki oryginalności utworu Nettie Moore oraz świetnym pierwszym taktom Thunder on a Mountain.

Fajnie byłoby zaliczyć koncert z hiciorami, z emocjami, z podłączonym do gitary Bobem, ale każdy artysta ma prawo pokazać to, co robi obecnie, a Dylan tworzy głównie podobne do siebie nawzajem bluesy przeplatane podobnymi do siebie nawzajem quasi-jazzowymi balladkami. Zagrał wszystkie utwory z ostatniej płyty, oprócz wspomnianej Nettie Moore – jedynego, który naprawdę mi się podoba.

Informacja na plakacie brzmiała następująco: “Bob Dylan and his band in show and concert”. Zastanawiałem się przez chwilę czym miało być owo show. Okazuje się jednak, że właśnie show jest tym, co zapamiętałem najbardziej i zostanie mi w pamięci najdłużej. Składał się na nie westernowo-mafijny strój muzyków, a także powściągliwość i statyczność, która – choć nie pozwalała mi wczuć się maksymalnie w muzykę – tworzyła wraz ze wszystkim niepowtarzalny i niezwykle oryginalny klimat całej imprezy.

Do posłuchania – i do obejrzenia! – wyśmienity teledysk do When the Deal Goes Down z niezrównaną Scarlett Johansson. Niestety nie mogę go tutaj zamieścić, zapraszam jednak do obejrzenia go bezpośrednio z YouTube.

Siódmego czerwca i (prawdopodobnie) siedemnastego lipca wysłucham najważniejszych dla mnie koncertów w całym życiu – dotychczasowym i zapewne przyszłym.