siedzimy w rzędach
ze złożonymi skrzydłami
niebo niewinne jak śnieg
po co odlatywać w tę biel
tutaj cicho niech zasypie nas puch
patrzyliśmy im w oczy
wiedzieliśmy, że nie wiedzą jak my
byli z nas dumni
ich oczy rozmawiały z oczyma ludzi
myśleli – nasz niepokój ich radością
patrzyliśmy więc na siebie
drżącymi skrzydłami
po zawaleniu się dachu nad pawilonem,
gdzie odbywała się międzynarodowa
wystawa gołębi pocztowych

naucz mnie tonąć w głębinach twoich oczu
wygładź fale zapytań na ustach
dorysujmy koryto wartkiego nurtu
na mapie splątanych losów ludzkich
a gdy sieć sztormu zabierze nam uśmiech
schrońmy się w migotliwej mieliźnie pocałunku

szumią wichry na Lubaniu
jak dalekie nie nazwane morza
dmucha w płótna pustych namiotów
żeglujących w zatoki zadumania
w przestworzach lasu poluje zwierzyna
z sierścią najeżoną jak gwiazdozbiór
dwoje ludzi pokonawszy ciemność legend
płynie [...]

napięty wzrok lokomotywy
przywitał wyludniony dziś wieczorem peron
i w moich oczach ciśnienie radości,
bo czeka na mnie twoja stężona tęsknota
i świeża cisza jak śnieg listopadem
rozpadała nam się w ramiona, usta, oczy, włosy
a czas w bukiecie się schował jak lato,
które trzymałeś w swych zmarzniętych dłoniach

na lekko słonecznym peronie
zasyczały koła
niewidzialnej lokomotywy
gołębie nastroszyły skrzydła
tylko w świątyniach
nie reklamują
niedzielnych kursów językowych
jeszcze

latarnie jak wielkie pomarańcze
zwisają z umajonych drzew
i tylko twojej ręki brakuje –
obrałaby je ze skórki snów
i włożyła płonące wieczory
do moich ust

kot
jak noc atramentowy
wszył blade wąsy
w rzęs moich trzcinę
śpimy
w księżycowej topieli pierzyny
leniwie dogasają godziny
sen rozwija pergaminy mgieł…
różowieją policzki szyb
przekwita orchidea nieba
ptaki osładzają poranny chłód
na ulicach gęstwi się cisza

jest jeden teatr
bez krzeseł, oklasków
za ciężkim szumem
słowa, myśli, gestu
żar naszych źrenic
na nim ukrop łez
i jeszcze ręce-
konstelacje pragnień
z tego milczenia
narodził się wszechświat

jak niewielu potrzeba kamieni
by dalej razem kosztować przestrzeń
by przed rozstajem się pokłonić
i tak skamienieć w uścisku dłoni

ktoś wciąż pochyla się nade mną
ciągle zapłakanym
w betlejemskiej stajence życia
w jego oczach widzę to,
co jako jedyne nie przemija
spotykam was na ulicach
i zagaduję, zwlekam, zatrzymuję
by móc napełnić się wiecznością
co trwa w sekundach mrugnięć
waszych oczu

jabłko
poturlikało się daleko na drogę
zastygło w kałuży
zatańczyły iskierki kropel
zmarszczył się błękit
odtąd patrzyło w taflę
tafla dla wróbli, rowerzystów, przechodniów…
jabłko do zabawy – dzieciom
do pracy – malarzom

gdy patrzą z ukosa na płaszcze z dzwonkami
przygarnij nas, przytul
gdy się z nas śmieją – mówiących do drzewa
przygarnij nas, przytul
gdy nie słuchają jak drży serce w słowie
przygarnij nas, przytul
Przyjacielu celników…

gdy wszystko do obłędu
jak śnieg na drodze miejskiej
gdy chciałabym zdobyć biegun
a przez okno tylko mogę wyjrzeć
zostawiam ciszę tęsknoty
przekraczam próg drgającej struny
i napełniam się
rozzłoconym nagle powietrzem
jakże wszystko spokojne
jak śnieg na choince leśnej
chciałabym zdobyć serce
a ono za oknem jak głodny wróbel