Schronisko Myśli » Wichroduch

* * * (w twoich oczach wieje wiatr…)

Wichroduch — Wed, 24 Jun 2009 09:59:40 +0000

w twoich oczach wieje wiatr
we włosach syk płomieni
świat sukni z nocnych cisz
okrywa serce

tańczysz z nim, tańczysz w nim
na twarzy uśmiech się kołysze
wplątany w drżenie czarnych rzęs
stoję sam

milknie dźwięk, kroków rytm
idę w blask tej chwili życia mego
dotkniesz mnie, dotknę cię
złączą się rozchwiane cienie ciał

milknie dźwięk, kroków rytm
patrzysz w dal jak przy odlocie ptak
zamilkł świat sukni z cisz
zamilkł wiatr wiejący w twoich oczach

* * * (smakując znowu z gwiazd srebrnych pucharów…)

Wichroduch — Wed, 24 Jun 2009 09:52:08 +0000

smakując znowu z gwiazd srebrnych pucharów
czerpiąc niespiesznie z czarów czarnej czary
o księżyca muskuł opierając głowę
wsłuchuję się w pieśni melodyjną mowę

i uchodzi dusza z rozgrzanego ciała
w balsamie blasku nocy zanurzona cała
i na bruk wychodzi strudzona słuchaniem
tykania zegara jak oczekiwaniem
wskazówki co dotąd jak lato się zmienia
aż zaśnie w leśnej gęstwinie marzenia

* * * (a to wszystko umieranie jest miodowe…)

Wichroduch — Wed, 24 Jun 2009 09:24:30 +0000

a to wszystko umieranie jest miodowe
we wrzosowe głębie spływająca łza
w naszych ciał ciepłocie krajobazy marzeń
jak wędrówki słońca na śródleśnym stawie

włosy co dzień dłuższe, spojrzenia, sukienki
coraz cichsze echa tej piosenki
namalować chciałeś uśmiech mój w bukiecie
nie znalazłeś kwiatów tak pięknych na świecie

cicho cicho lecą liście października
błyska w lesie gdzieś kapelusz borowika
na gasnący mnie zabrałeś jarmark chmur
w szeleszczące bezludności naszych gór

* * * (zdążę jeszcze…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:55:44 +0000

zdążę jeszcze
nabrać w płuca powietrza
zamgli w słońcu świeża firanka
liście na grządkach, na drzewach cisza

przełknę żal
jak kwaśne jabłko dzieciństwa
nasycę bukiety chwil
spokojem ostatniego spojrzenia

w wilgotnym malachicie liści
wieczorny spacer

w huku pękającego znicza
ostatni akord serca

na granitowym dachu grobu
esencja deszczu – łza

przenikam do środka bezczasu
po wilgotności miękkich schodach

we wnętrzu ciszy czeka na mnie
odbicie lustrzane

* * * (zanim zadzwonisz…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:54:18 +0000

zanim zadzwonisz

jest jak moment w śpiewie ptaków
przed ukazaniem się słońca
jest jak chwila na scenie
przed pierwszym akordem

a potem

chciałabym przepłynąć kablem
jak pociągiem polami o zmierzchu
i znaleźć się blisko twoich ust
z których płynie ukochane a capella

* * * (wracam w wiersz jak w pierwsze…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:53:19 +0000

wracam w wiersz jak w pierwsze
spojrzenie sarny zza buka

zawijam myśli powoli
w październik paproci

na kalendarzu z kory
sylwester w oku wiewiórki

góry w karmelu liści
kładą się pod stopy, pod serca

* * * (welon ptasiej pięciolinii…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:52:18 +0000

welon ptasiej pięciolinii
wokół śpiącej nagości jeziora
zdaje się jakby żagle
wciąż masowały przestrzeń

melodia wiedzie na pomosty
gdzie pośród trzciny serce staje
i tylko całować w tę noc
jezioro tańcząc majem klaszcze falą o brzeg

* * * (u babci, u dziadka zegar bije raźnie…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:50:49 +0000

u babci, u dziadka zegar bije raźnie
w kuchni pachnie jakby wigilijnym żurem
od ściany kontur krzyża odciął się wyraźnie
pająk zdobi ganek drobnym abażurem

a w ogrodzie kwiaty wstają o poranku
jakby na głos dzwonu podrywały barwy
do słońca w ciszy rosa ozdobiła płatki
szerszeń buczy jakby podlewał rabatki

u dziadka, u babci stoją stare zdjęcia
witają w pokoju nasze młode twarze
przerywamy na chwilę codzienne zajęcia
by rozpoznać dzieciństwa znajome pejzaże

* * * (twoje serce chwieje się…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:49:41 +0000

twoje serce chwieje się
na dłoni
jak pulsujący w krwioobiegu jesieni
liść klonu
i głaska moją twarz
pobladłą od blasku miesiąca,
wycia wilków

zobacz, rusza się cały las
żyją witraże gałęzi
obok ciebie i mnie
zaklętych nad mokradłem
snu

* * * (twarz góry…)

Wichroduch — Wed, 25 Mar 2009 18:48:18 +0000

twarz góry

z szaleństwem burzy w zielonych źrenicach polan
we włosach zboża szumiących jak świerszcze
w kolczykach liści, wstążkach babiego lata
i w czapie mrozu szytej ściegami tropów

przytulam usta do Ziemi
łzy jak powieki
dotyka mnie strumyk
łagodny jak lasy o świcie