o czubki drzew
ociera się wiatr
jak kot

pożółkły liść
przykleja się do szyby

jezioro paruje szarym zmierzchem
przestaje w nim istnieć
pierwsza kropla deszczu

Wkrótce ukaże się drugie DVD – zapis występu Cohena na festiwalu na Wyspie Wight w 1970 r. Widząc TO, już mogę z całego serca tę płytę polecić.

Ten koncert stanowi dla mnie prawdziwą legendę. Przez lata żałowałem, że byłem wtedy za młody, by w nim uczestniczyć. Że poznałem pieśni Cohena później. I dziś, kiedy na blogu Allana zobaczyłem ten post, ruszyła w mojej głowie lawina. Poszperałem nieco głębiej – i proszę – kilka niesamowitych nagrań na YouTube – prosto z warszawskiego koncertu. Szukajcie tutaj.

A na anglojęzyczny blog Allana (1heckofaguy.com) zapraszam nieustannie. Również tych, którzy są ciekawi wykonania na żywo piosenki Cohena, która ukaże się na przygotowywanej właśnie płycie z całkiem nowymi utworami…

Przy okazji: znalazłem ciekawy wywiad z Maciejem Zembatym na temat jego spotkań z Cohenem, o których szerzej pisze w książce Mój Cohen (polecam!), na temat swoich przekładów (mimo wszystko nie mogę się do nich przekonać) i koncertach Mistrza. Zapraszam tutaj.

Tymczasem wkrótce trafi do mych rąk Live in London – wydany 31 marca pierwszy w karierze Mistrza koncertowy album DVD. Do nabycia również w wersji audio. Na pewno wkrótce napiszę – i powiem w Radiu Żak – o nim więcej.

Moja stara witryna poświęcona Wojtkowi – TUTAJ

Przed Wami zdjęcia autorstwa Sharon Robinson – producentki, kompozytorki i wokaliski współpracującej z Cohenem i towarzyszącej mu w trasie. Niektóre fotki (szczególnie te, na których widać Sharon) zrobione zostały przez Lorkę Cohen (fotografkę, córkę poety), Grega Golda i największego fana na świecie – Jarkko Arjatsalo. Muzyka w tle również pochodzi od Sharon Robinson.

Lista utworów składa się głównie z piosenek znanych z albumu We Shall Overcome – amerykańskich folkowych standardów spopularyzowanych dawno temu przez Petera Seegera. W koncercie biorą udział muzycy, z pomocą których Boss nagrał wspomniany album. Jest ich aż osiemnastu: sekcja dęta, sekcja rytmiczna, skrzypce, banjo, dobro, gitary, chórki, akordeon, klawisze i oczywiście sam Springsteen z gitarą akustyczną. koncert to jedna wielka eksplozja energii, a jednocześnie pełna kontrola brzmienia. Muzycy grają i śpiewają w rozmaitych konfiguracjach, tańczą, biegają po scenie, jednocześnie zaś są fantastycznie zgrani. Każdy instrument ma swoje miejsce w przebogatej palecie brzmień: bluegrassowo-countrowy klimat instrumentów strunowych Marty’ego Rifkina i banja Grega Liszta wspaniale dopełniają dixieland-jazzowe wstawki sekcji dętej. Nie brakuje też gospelowych chórków, boogie-woogie, akustycznego rocka… Specjalne miejsce zajmują ballady, podczas których żaden instrumentalista nie próżnuje, brzmią nastrojowo i przejmująco.

Koncert zrealizowany jest po mistrzowsku również ze strony realicji nagrania. Na długo zostaje w głowie. I każdy grający na żywo akustyczne piosenki wiele się może nauczyć od Bruce’a i jego efemerycznego niestety składu sprzed trzech lat. Ech, żeby polska piosenka turystyczna potrafiła zabrzmieć tak pełnie, profesjonalnie i w tak wysmakowany, a jednocześnie naturalny, spontaniczny i żywiołowy sposób…